Μύκονος

000016 Γιάννης Μηταράκης, Δρομάκι στη Μύκονο, 1933, ελαιογραφία σε καμβά, 62,5 × 75,5 εκ.

Σε αντίθεση με τον πιο αυστηρό, γεωμετρικό χαρακτήρα της Μυκόνου (00015), το Δρομάκι στη Μύκονο διακρίνεται για τον γραφικό του χαρακτήρα. Η σύνθεση ανοίγει στο πρώτο επίπεδο με ένα καφέ-γκρι πλακόστρωτο εκατέρωθεν του οποίου υψώνονται μικρά κυκλαδίτικα σπίτια. Ο μικρός δρόμος χάνεται στο βάθος, ανάμεσα στα κτίσματα, όμως στο νοητό τέλος του ορθώνεται ο κόκκινος τρούλος μιας εκκλησίας. Το θερμό χρώμα της σκεπής, σε αντίθεση με το ψυχρό γαλάζιο του ουρανού, αποτελεί το χρωματικό και συνθετικό κέντρο του πίνακα, επιστέφοντας κατ’ ουσίαν το οικιστικό συγκρότημα. Το τοπίο των Κυκλάδων γοήτευσε τους Έλληνες καλλιτέχνες ιδίως κατά τον Μεσοπόλεμο. Πολλοί είδαν στην απλότητα της κυκλαδίτικης λαϊκής αρχιτεκτονικής στοιχεία από τον κυβισμό. Αλλά, πρωτίστως, είδαν στις Κυκλάδες έναν πολιτισμό μακραίωνο, ο οποίος υπηρετούσε την εθνική ιδεολογία της πολιτισμικής συνέχειας, της παράδοσης και τελικά, μιας «ελληνικότητας» που δεν περιοριζόταν στην κλασική αρχαιότητα (όπως ήθελε ο 19ος αιώνας) αλλά αγκάλιαζε τη βυζαντινή εποχή και την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Σε αυτή την ιδεολογική κατασκευή εντάσσεται και το έντονο ενδιαφέρον για τις Κυκλάδες, που γονιμοποιεί εν προκειμένω και την τέχνη του Μηταράκη.