Κορίτσι

000017 Γιάννης Μηταράκης, Κορίτσι, 1950, ελαιογραφία σε καμβά, 83,5 × 68 εκ.

Εάν συγκρίνει κανείς το Πορτρέτο γυναίκας (000018) με το Κορίτσι παρατηρεί πως μολονότι τα δύο έργα είναι σχεδόν σύγχρονα, αποκαλύπτουν τη σταδιακή μετακίνηση του Μηταράκη προς μια ολοένα και πιο αφαιρετική, σχηματική και αντιρρεαλιστική εικαστική γραφή. Στον συγκεκριμένο πίνακα εικονίζεται μια νέα, καθιστή μέσα στο εργαστήριο του ζωγράφου (όπως φανερώνουν οι πίνακες που διακρίνονται τυχαία κρεμασμένοι πίσω της). Η κοπέλα, που έχει τα μακριά καστανοκόκκινα μαλλιά της πιασμένα σε ψηλό κότσο, φορά μια ανοιχτόχρωμη, σχεδόν πορτοκαλιά, μπλούζα και γκρίζα φούστα. Ωστόσο, πάνω στα πόδια της έχει ρίξει (αυτή ή μήπως ο ζωγράφος;) ένα μπλε ουλτραμαρίν ύφασμα, έτσι που να δημιουργείται έντονη αντίθεση μεταξύ του πάνω και του κάτω μέρος του κορμού της, συγκρατώντας το βλέμμα του θεατή. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, και με άξονα το τοπίο της Σαντορίνης και ορισμένα πορτρέτα όπως το Κορίτσι, ο Μηταράκης φανέρωνε την κατεύθυνση που έπαιρνε η ζωγραφική του. Απομακρυνόταν από τις ρεαλιστικές μεσοπολεμικές τάσεις και υιοθετούσε πιο απλό σχέδιο, τοποθετούσε το χρώμα σε μεγάλες, πλακάτες επιφάνειες πάνω στην επιφάνεια του καμβά και χρησιμοποιούσε πιο φωτεινά, πιο έντονα χρώματα. Επανέφερε, δηλαδή, εξπρεσιονιστικά στοιχεία, δουλεμένα όμως πλέον με μια αντίληψη σχηματική, αφαιρετική, με γνώμονα την απλοποίηση και στην πινελιά και στη φόρμα.