Τοπίο

000217 Νίκος Γιαλούρης, Τοπίο, χ.χ., λαδοπαστέλ σε χαρτόνι, 75 × 107 εκ.

Το συγκεκριμένο έργο, αν και αχρονολόγητο, ίσως φιλοτεχνήθηκε περί το 1970, σε μια περίοδο που οι τοπιογραφίες του Γιαλούρη διακρίνονταν για την αφαιρετικότητα, τη σχηματοποίηση και την εξπρεσιονιστική απόδοσή τους. Η σύνθεση μοιράζεται σε δύο άνισες ζώνες. Η πρώτη είναι το έδαφος. Η πεδινή γη, στο πρώτο επίπεδο, υψώνεται μάλλον απότομα για να δώσει τη θέση της σε δύο μεγάλους βράχους, χωρισμένους από βαθιά χαράδρα. Την πάνω ζώνη καταλαμβάνει ο συννεφιασμένος ουρανός. Σχεδιαστικά, εντύπωση προκαλεί η κρυσταλλική, σχεδόν κυβιστική αποτύπωση των κτημάτων και των βουνών. Γεωμετρικές επιφάνειες συναρμόζονται θυμίζοντας ψηφιδωτό ή πάτσγουορκ. Μονόχρωμες, κυρίως με θερμά χρώματα (καφέ, κόκκινα, κίτρινα και πορτοκαλί), δίπλα σε λιγοστά γκρι και πράσινα. Κάτω δεξιά, μόλις διακρίνονται μερικά δέντρα, ένας μαντρότοιχος και κάποιο κτίσμα. Τα σύννεφα υιοθετούν καμπύλα σχήματα, ενώ συνολικά ο ουρανός, με τα ψυχρά του χρώματα λειτουργεί αντιθετικά ως προς τη ζώνη του εδάφους. Το αποτέλεσμα, γοητευτικό με την αδρότητα και την αφαιρετική του διάθεση, μπορεί να συσχετιστεί με το γενικότερο κλίμα της ελληνικής τέχνης των χρόνων του 1960, όταν η αφαίρεση αποτελούσε κυρίαρχο ρεύμα.