Τοπίο με βίγλα

000854 Νίκος Γιαλούρης, Τοπίο με βίγλα, 1991, τέμπερα σε χαρτί, 62,5 × 50 εκ.

Στα νησιά του Αρχιπελάγους οι βίγλες ήταν σύνηθες θέαμα. Σκαρφαλωμένες στις κορυφογραμμές, κοντά στη θάλασσα ή ενίοτε πάνω στο φρύδι του βράχου, έστεκαν ως φρουροί για την επικείμενη έλευση των πειρατών. Σήμερα, στέκουν βουβοί μάρτυρες μιας άλλης, πιο επικίνδυνης εποχής, μεσαιωνικά αρχιτεκτονήματα και ιστορικά τεκμήρια ή, απλώς, γοητευτικά ερείπια. Ο Γιαλούρης εικονίζει εδώ ένα τοπίο ιδωμένο μέσα από τη θάλασσα, έτσι που η υδάτινη ζώνη καταλαμβάνει τη μισή σύνθεση. Το μάτι, ακολουθώντας το γαλαζοπράσινο νερό, καταλήγει στον τριγωνικό σταχτοπράσινο όγκο της ξηράς. Με τις λιγοστές, σκούρες καφέ λεπτομέρειες, ορθώνεται ανάμεσα στη θάλασσα και τον ουρανό, από πάνω του κρέμονται λευκά και γκρίζα σύννεφα. Στο δεξιό άκρο του βουνού, έτσι όπως πέφτει στη θάλασσα, διακρίνεται ένα μικρό, τετράγωνο σημείο: είναι η βίγλα που θυμίζει μια εποχή πειρατών. Το έργο, όχι τυπικό για το ύφος του Γιαλούρη, ακολουθεί μια ελεύθερη, ιμπρεσιονιστική περισσότερο αντίληψη. Έμφαση δίνεται στον παράγοντα του φωτός, της ατμοσφαιρικής προοπτικής, της κίνησης (της θάλασσας και των νεφών), κυρίως όμως στον χειρισμό του χρώματος, το μέσο-εκφραστή όλων αυτών των εικαστικών ιδεών.