Σταύρωση

001953 Νίκος Γιαλούρης, Σταύρωση, χ.χ., σινική μελάνη σε ρυζόχαρτο, 30 × 40 εκ.

Η πρώτη φορά που ο Γιαλούρης ζωγράφισε το θέμα της Σταύρωσης ήταν το 1959, σε ένα σχέδιο αρκετά κοντά στη βυζαντινή εικονογραφική παράδοση. Όταν επέστρεψε στο θέμα περί το 1970, ακολούθησε μια περισσότερο προσωπική διαδρομή, με αναφορές στο έργο των Άγγλων Φράνσις Μπέικον και Γκρέιαμ Σάδερλαντ. Στο συγκεκριμένο σχέδιο, μελέτη παρά ολοκληρωμένο έργο, όπου εικονίζονται ο Χριστός και οι δύο ληστές, η επιρροή του Σάδερλαντ είναι ισχυρή. Εντοπίζεται στον τρόπο που ο Έλληνας ζωγράφος αποδίδει γεωμετρικά τα σώματα, που δουλεύει τις καμπύλες και τις διαγώνιες γραμμές δίνοντας την αίσθηση της χάραξης παρά του πλασίματος των όγκων. Ο Σάδερλαντ αντλούσε από τη μεγάλη παράδοση της γοτθικής γλυπτικής. Ο Γιαλούρης, με τη σειρά του, δεν αγνοεί τη βυζαντινή τέχνη: η στάση των μορφών, η απόδοση των περιζωμάτων, της κοιλιάς ακόμη, παραμένουν αδιάψευστοι μάρτυρες αυτής της αναγωγής. Μολαταύτα, ο νεαρός τότε Χιώτης στρέφει το βλέμμα του στη Δύση, γιατί με αυτή επιθυμεί να αναμετρηθεί, σε αυτή την παράδοση επιθυμεί να εγγραφεί.